Voor wie langdurige therapie?

Langdurende lichaamsgerichte therapie is voor mensen die flink wat psychische klachten hebben en daar al vele jaren mee worstelen. Er is weinig ruimte voor een langdurend therapietraject in deze haastige tijd. Alles moet sneller, lichter, overzichtelijker en efficiënter… alsof de ziel zich laat vangen in een schema van vijf stappen… alsof een 5daagse retraite voldoende is om lagen los te laten die zich jarenlang vanbinnen hebben opgebouwd!

Je openstellen voor jezelf
De ziel heeft het nodig dat je bereid bent af te dalen in jezelf door te luisteren naar de signalen van je lijf en naar de werveling van emoties, voelbaar in je hart. Dan maak je contact met wat jou dwarszit en beperkt. Daar, waar schuld en schaamte voelbaar zijn, waar chaos, machteloosheid en wanhoop heersen, ontstaat het beangstigende gevoel geen grip meer op jezelf te hebben. Om te transformeren van ziekmakende patronen, gedragingen, trauma’s naar voedend gedrag is de tijdsfactor van cruciaal belang. En daar hoort ook een stuk hechting bij aan de therapeut.

Subtiele diepe veranderingen
Langdurende therapie wordt te snel in twijfel getrokken door de buitenwacht in de sfeer van ‘werkt het wel’ tot ‘waarom moet het zo lang duren’ en ‘verdient lekker zo voor de therapeut’. Zijn er veel kwetsuren, ben je getraumatiseerd, dan laat het therapeutische proces zich niet dwingen tot 12 keer. Het vraagt geduld en toewijding om jezelf te bevrijden van hardnekkige ballast. Langdurige therapie is soms rauw, traag en vermoeiend. Het is ook levendig, pijnlijk, stroef, opluchtend. Stukje bij beetje merk je dat je heel heel heel in de diepte subtiel aan het veranderen bent.

Laat me je meenemen…langdurige therapie vergelijk ik altijd mer een innerlijke reis waarbij je jezelf steeds beter leert kennen, je patronen laat gaan en nieuwe manieren ontdekt om met jezelf en het leven om te gaan…aangezien het ontwikkelingsproces alle ruimte krijgt biedt het de mogelijkheid tot het teweegbrengen van diepgaande positieve veranderingen. Vanuit rust werken aan heling kan heel prettig zijn. Verborgen passies, missies en vaardigheden kunnen opduiken en je leven verrijken…

  1. Het wordt eerst meer… 
    In het begin is er vaak de opluchting. Eindelijk begrijp je iets van jezelf, word je begrepen door de therapeut, maar dan opent de verwonding zich verder. Je oude houvast brokkelt af, terwijl het nieuwe nog geen vorm heeft. Je valt als het ware tussen werelden in.  Niemandsland. Niet stuk, maar ongevormd. En dat voelt rommelig, soms zelfs desoriënterend. Precies daar begint het ware leven van binnenuit, nog niet nauw verbonden met hart en lichaam.
  2. Begrijpen is niet hetzelfde als belichamen
    Inzichten wordt ervaren als lichtstraaltjes, dringen als flitsen door in de mind. Lijf en ziel bewegen veel trager. Vandaar dat je alles kunt ‘snappen’ en toch blijft hangen in oude (denk)patronen, onverwerkte pijnlijke emoties of trauma’s. Langdurende therapie nodigt je uit tot niet oplossen, maar tot voelen, niet beheersen, maar tot (ver)dragen en toelaten. Je gaat inzichten leren ‘begrijpen’ vanuit je hart. Je merkt aan de signalen van je lijf dat je op de goede weg bent. Dat geeft hoop en vertrouwen!
  3. De stille herhaling
    Er zijn momenten waarop je denkt: “Nee toch? Heb ik hier weer last van? Ik dacht dat ik hier doorheen was!” Maar juist daar, in die ogenschijnlijke herhaling, verdiept zich iets in jou. Heling gebeurt zelden in sneltreinvaart. Het kent haar eigen tempo. Het vraagt om aanwezigheid, ademen, verbondenheid. Het vraagt om toewijding en overgave aan het therapeutische proces wat zich in jou aan het voltrekken is. Er is geen haast.
  4. Je verliest het idee van ‘beter worden’
    Door voldoende tijd- en ruimtebeleving te hebben valt het masker van ‘de betere versie van jezelf’ weg. Niet abrupt doch onvermijdelijk. Je voelt bewuster dat je nog steeds geraakt wordt. En juist in die bewuste geraaktheid ontstaat iets kostbaars. Niet langer perfect hoeven zijn. Het verlangen naar echtheid komt naar voren. Het verlangen om een belichaamd liefdevol menselijk wezen te zijn zoals je je eens gevoeld hebt als jong kind. Gelukkig mogen zijn, je samen te voelen, het voor de wind mogen hebben…
  5. De eenzaamheid van trouw zijn aan jezelf
    Wanneer je dieper landt in jezelf, verschuift er vaak iets in je relaties. Je zegt vaker nee. Niet uit verzet, maar zoals jij het wilt, zoals het kloppend voor je is. Je reageert anders en niet iedereen beweegt met je mee. Verlies van vrienden kan je eenzaam maken. Het is een eenzaamheid die jouw integriteit weerspiegelt. Nieuwe ontmoetingen zullen plaatsvinden die voedend zijn en je blij maken.
  6. Je ervaart je lijf steeds meer als anker
    En dan, bijna ongemerkt, verandert er iets. Waar je vroeger dagen voor nodig had om te herstellen, keert sneller je innerlijke rust terug. Je blijft meer verbonden met de signalen van je lijf, waardoor je jezelf kunt kalmeren. In langdurende therapie heb je veel oefenruimte, zodat het beklijft. Het leven wordt dieper, zachter, rijker ervaren. Mogelijkheden openbaren zich. Het gevoel groeit naar: “Ik ben hier! Ik mag er zijn! Ik ben oké! Ik ben goed genoeg!”
  7. De therapeutische relatie verandert
    Was eerst je therapeut een houvast, geleidelijk aan wordt het meer een ontmoeting om te sparren en uit te wisselen. Je leunt minder en je staat meer op eigen benen. Niet alleen, maar zelfstandiger, autonomer. De therapeut is er nog, maar steeds meer als getuige van jouw eigen bedding. Gelijkwaardigheid ontvouwt zich en dat sterkt je innerlijke kracht en zelfvertrouwen.
  8. Je komt steeds weer terug bij jezelf, maar anders
    Het lichaamsgerichte therapeutische proces is cyclisch. Je raakt opnieuw aan oude pijn, maar niet meer op dezelfde manier. Het grijpt je minder vast en trekt je minder snel naar beneden. Het duurt korter. Je kunt jezelf gemakkelijker geruststellen. Steeds beter. Kleurde angst en pijn vooral jouw beleving, nu merk je dat er zoveel meer ruimte ontstaat voor prettige gevoelens, zoals je thuis voelen bij jezelf, bij de ander en je leven.

Jouw waarheid leven
Je bent opgehouden om de oplossing buiten jezelf te zoeken. Je weet hoe wezenlijk het is om belichaamd te zijn, te luisteren naar je hart met haar heldere ingevingen. Door intensief aan jezelf gewerkt te hebben wordt het op den duur heel eenvoudig: “Dit ben ik. Dit is wat er leeft in mij. Ik sta mijn emoties toe. Alles mag er zijn.”  Langdurende therapie kent geen vast vorm. Het is soms intens, soms met periodes van redelijke rust ertussen. Soms dichtbij, soms op afstand zoals het leven zelf beweegt. Het is geen reis naar ‘klaar zijn’. Het is een bedding geworden voor wie je altijd al was. En van daaruit kun je je stukje bij beetje oprichten en gaan ‘shinen’ zoals jij werkelijk bent!

Je bent niet geboren om te lijden
Een aandachtspunt als je in langdurende therapie bent is dat je wel het gevoel houdt dat je vooruitgang aan het boeken bent. Is dat niet meer het geval, dan is het belangrijk om te erkennen wanneer deze vorm van lichaamsgerichte therapie niet langer nuttig is en te overwegen of een andere aanpak of een pauze misschien beter past. Het kan zijn dat je je korte en lange termijn doelen heroverweegt, andere therapievormen en technieken probeert. Of gewoon even een time-out neemt van een aantal weken om je gedachten te ordenen en te kijken tot hoe ver je al gekomen bent. Het is een proces van vallen en opstaan, maar het streven naar fysieke, emotionele een mentale gezondheid blijft altijd de moeite waard.